Smile and wave

‘Just smile and wave’ in ieder dorpje dat we passeren. Overal staan de kinderen en volwassenen ons zwaaiend en met een glimlach van oor tot oor op te wachten. Dit ontvangst, wat af en toe wat intimiderend is, maakt dat ik zelf ook met een stralende glimlach in de auto zit en geniet van de reis door ‘echt’ ook wel ‘zwart’ Afrika genoemd.

Landen als Zuid-Afrika en Namibië worden gezien als ‘Afrika voor beginners’, maar inmiddels zijn wij in Malawi en is de vakantie vibe voorbij. Onze tocht begint steeds meer op een reis te lijken. De wegen worden slechter, het aantal politie checkpoints neemt toe, de dorpjes worden armer, het weer wordt onstuimiger, de grensovergangen worden uitdagender en de hygiëne standaard gaat omlaag. Helaas ben ik daardoor de afgelopen week ziek geweest. Maar ach, geen kerstkilo’s erbij dit jaar, maar eraf 🙂

Eerst nog even terug naar South Luangwa. Een wildpark in het zuid oosten van Zambia. Ik hoor jullie denken, ‘nog meer wild?”, ja, nog meer wild. Nog één park voordat we een tijdje aan lake Malawi gaan luieren en de wilde dieren (voorlopig) achter ons laten. South Luangwa is een geweldig park, waar we op één dag het meeste wild zien tot nu toe (big 5, check). We doen er zelfstandig een ochtend drive en plannen voor de middag en avond een guided drive. Inmiddels heeft het namelijk al wat geregend, waardoor de wegen een ‘uitdaging’ zijn geworden. Vast zitten in een wild park is niet iets wat op mijn verlanglijstje staat. Zeker niet met alle olifanten die in dit seizoen erg actief zijn. Daarbij komt dat ik (en Koen eigenlijk ook) inmiddels uiterst op mijn hoede ben met olifanten in de buurt. Ik denk dat we er in Chobe net iets teveel hebben gezien, waarbij de dreiging ons soms te veel werd. Wanneer er een groep olifanten met kleintjes op de weg staat, dan draaien we om en nemen een andere route. Dit keer is het kiezen tussen 2 kwaden. Het alternatief is een modderige weg, waar zo te zien nog niemand ons voor is gegaan. We verwachten dat Japie het aankan, maar je voelt het al aankomen. Ook voor Japie is deze weg te drassig. De wielen verliezen grip en draaien vast in de modder. ‘Wat nu?’, Koen offert zich op om in de blubber de auto uit te graven, terwijl ik de wacht houd. Na enkele mislukte pogingen om onszelf te bevrijden, komt een ranger ons te hulp. We worden uit de modder gesleept en vervolgen de weg, want de olifanten zijn inmiddels vertrokken. Na dit avontuur hebben we in de middag en avond gelukkig een guided drive. Ook weleens lekker om je niet te bekommeren om de route en de slechte wegen. Daarnaast mag je na zonsondergang niet zelfstandig het park in en dat is nou juist het moment dat roofdieren actief worden. Al weken zijn we verwend met al het wildlife, maar we hebben nog geen luipaard gezien. We stellen onszelf gerust dat we altijd nog naar Artis kunnen, maar dat is niet hetzelfde. De gids verzekert ons dat de kans op het zien van roofdieren na zonsondergang veel groter is. En dit blijkt letterlijk het geval. Na een romantisch sunset momentje aan de rivier met koud biertje en snack, vertelt de gids ons dat we op zoek gaan naar katachtigen. Het is pikdonker en we zien enkel de lichtbundel van de gids, maar na nog geen 2 minuten rijden, zit er een luipaard naast de weg. Ik vind het nog steeds ongelooflijk, maar het is waar.  De hele dag liggen die beesten op hun gat, maar zodra de zon onder gaat komen ze in actie. Weer een minuut later lopen er 3 leeuwen langs de auto. Ze zijn zo dichtbij dat ik naar het midden van de open jeep schuif. Op armlengte afstand staat een vrouwtjesleeuw mij ongeïnteresseerd aan te kijken. Hoe geweldig! Vol van enthousiasme en adrenaline rijden we terug naar het camp. We besluiten, dit gaan we nog een keer doen.

Kerst brengen we door in Cape Maclear, een dorpje aan Lake Malawi. Tijd voor verwennerij en clichés. We boeken een sunset catamaran cruise, gaan snorkelen en drinken biertjes vanuit een hangmat. Na 3 dagen van afzondering in de ommuurde lodge, gaan we op uitnodiging mee het dorpje in en bezoeken een kinderopvang. Één van de ‘security guys’ van de lodge geeft de kinderen engelse les. ‘Goed werk’, dat wij belonen met een kleine donatie en een stapeltje schriftjes en pennen. Na een kort bezoek, lees: ‘de kinderen zien nooit blanke mensen en lijken doodsbang voor ons’ wandelen we verder door het dorp. Gelukkig, lijken de oudere kinderen meer gewend, want we trekken de aandacht. We dollen wat met de kids en vervolgen onze reis up north. De komende week reizen we langs het meer omhoog opweg naar Tanzania.  


3 reacties op ‘Smile and wave

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s